"Γιώργος Σεφεριάδης - Ἐπιφάνια"

Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού

η μεγάλη πέτρα κοντά στις αγριοσυκιές και τ’ ασφοδίλια

το σταμνί πού δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας

και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου

χρυσά’ τ’ άστρα του Κύκνου κι’ εκείνο τ’ άστρο ό Αλδεβαράν.

Κράτησα τη ζωή μου κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας

ανάμεσα στα κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής

σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς,

καμιά φωτιά στην κορυφή τους· βραδιάζει.

Κράτησα τη ζωή μου˙ στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή

μια χαρακιά στο γόνατο σου, τάχα να υπάρχουν

στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού τάχα

να μένουν εκεί πού φύσηξε ό βοριάς καθώς ακούω

γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή.

Τα πρόσωπα πού βλέπω δε ρωτούν μήτε ή γυναίκα

περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της.

Ανεβαίνω τα βουνά· μελανιασμένες λαγκαδιές˙ o χιονισμένος

κάμπος, ως πέρα ό χιονισμένος κάμπος, τίποτε δε ρωτούν

μήτε o καιρός κλειστός σε βουβά ερημοκλήσια μήτε

τα χέρια που απλώνονται για να γυρέψουν, κι’ οι δρόμοι.

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντησιωπή

δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ· ψίθυροι

σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη

σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια

σαν την ανάμνηση, της φωνής σου λέγοντας «ευτυχία».

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών

κάτω απ’ τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας τα κλειστά πηγάδια

ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες

πού μου ξεφεύγουν

εκεί πού τελειώνουν τα νερολούλουδα κι’ αυτός ό άνθρωπος

πού βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής.

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό πού σ’ αγγίζει

στάλες βαρειές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπο σου

μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή

βρίσκοντας έναν κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του,

δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα.

Ό δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις

να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους πού έφυγαν εκείνους

πού χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους πελαγίσιους τάφους,

όσο ζητάς τα σώματα πού αγάπησες να σκύψουν

κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί

πού στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη

και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε ή καρδιά σου,

ό δρόμος δεν έχει αλλαγή˙ κράτησα τη ζωή μου.

Το χιόνι

και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων.

Athens 20110212

Listen to the silence

Silence is the relative or total lack of audible sound. By analogy, the word silence may also refer to any absence of communication.

Ξενοδοχείο ΕΟΤ / Πάρνηθα

Η ιστορία του κτιρίου αυτού ξεκινάει το 1914, όταν η Ιερά μονή Ασωμάτων-Πετράκη προσέφερε στον Ευαγγελισμό έκταση στην Πάρνηθα προς δημιουργία παραρτήματος για τη νοσηλεία των φυματικών (δηλαδή σανατόριο). Το πολύ καλό κλίμα του βουνού ήταν το ιδανικό για την θεραπεία της ασθένειας αυτής. Ο κεντρικός δρόμος δεν υπήρχε με την σημερινή του μορφή, φτιάχτηκε χειρονακτικά μεταξύ του 1926 και1930. Το 1910 ο Κώστας Ελευθερουδάκης χάραξε σε μαρμάρινη πλάκα, η οποία τοποθετήθηκε έξω από το κτίριο του νοσοκομείου την ‘’προσευχή στο δάσος’’ που έγραψε η Μαρία Μπόταση γύρω στο 1900.

 ‘’ Του δάσους ψέλναν οι αναρίθμητες ψυχές/

 σεμνά της Κυριακής τη λειτουργία/

κι’ έχυναν τ’ ανθουλάκι αντί λιβανωτό/

το μύρο τους για την ημέρα την αγία’’

Ήταν εποχές που η φυματίωση θέριζε με αποτέλεσμα στο σανατόριο της Πάρνηθας να νοσηλευτούν και δύο αξιόλογοι ποιητές μας. Το 1934 ο Γιώργος Κοτζιούλας και από τον Οκτώβριο του 1937 μέχρι τον Απρίλη του 1938 ο Γιάννης Ρίτσος όπου κατά την διάρκεια της νοσηλείας του έγραψε το γνωστό ποίημα  ‘’Εαρινή συμφωνία’’ 

                  

‘’αγαπούμε την γη, τους ανθρώπους και τα ζώα…..  

τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα……….

είμαστε και εμείς όλα μαζί…..

μαζί κι ο ουρανός και η γη’’

Poland 20100804

Disintegration

Poland 20101016

ενήλικη μελαγχοχλία

Νοσηλευτικό Ιδρυμα Εμπορικού Ναυτικού

Mια παλιά, ξεχασμένη πινακίδα έχει απομείνει για να θυμίζει ότι το επιβλητικό κτίριο-φάντασμα μέσα σε ένα «στοιχειωμένο» πευκοδάσος, στην «καρδιά» των Μελισσίων, ήταν κάποτε νοσοκομείο. «Νοσηλευτικό Ιδρυμα Εμπορικού Ναυτικού»....Η σιδερένια πόρτα, καθώς ανοίγει, αφήνει να φανεί ένας δρόμος ανάμεσα σε πεύκα που οδηγεί στο πενταώροφο κτίριο, με τον χαρακτηριστικό ιστό να θυμίζει κατάρτι πλοίου στην είσοδό του.
Ενα νοσοκομείο - φάντασμα
Στο εσωτερικό του κτιρίου, που καταλαμβάνει επιφάνεια 11.600 τ.μ., κυριαρχούν εικόνες απίστευτης καταστροφής και εγκατάλειψης, αλλά διασώζονται και πολλά δείγματα που θυμίζουν την πολυτελή κατασκευή του. Και όλα αυτά σε έναν μαγευτικό πευκόφυτο χώρο, έκτασης 119 στρεμμάτων, τον οποίο διασχίζει ένα ρυάκι, γεμάτο με νερό τον χειμώνα.

Athens 20110201

Μια ηλιαχτίδα στο πρόσωπο μου|A sunbeam in my face.

Warsaw 20101120