Άσπρος Κάβος, Σέριφος

Νεκροταφείο στο Λιβάδι Σερίφου

Παναγιά Σέριφος

Κάτω Χώρα, Σέριφος

Κάτω Χώρα, Σέριφος

Άσπρος Κάβος, Σέριφος

Η απεργία της Σερίφου

Φωτογραφία απο το ιστορικό κτίριο του διοικητηρίου των ορυχείων στο Μέγα Λιβάδι 

Εκπομπή -- αφιέρωμα στην απεργία των μεταλλωρύχων της Σερίφου που κατέληξε στην αιματηρή σύρραξη της 21ης Αυγούστου με εφτά νεκρούς και δεκάδες τραυματίες. Πρόκειται για τη δεύτερη αιματηρή εργατική εξέγερση στη συνδικαλιστική ιστορία της Ελλάδος, μετά τα δραματικά γεγονότα της απεργίας του Λαυρίου, το 1896. Η εκπομπή ξεκινάει δίνοντας πληροφορίες για τις ιστορικές συγκυρίες της εποχής, που ευνόησαν τον ξεσηκωμό των μεταλλωρύχων της Σερίφου. Στην συνέχεια, παρουσιάζεται η ιστορία των μεταλλείων του νησιού, από το 1884, όταν ο Γερμανός μεταλλειολόγος ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΓΚΡΟΜΑΝ ανέλαβε την επιχείρηση. Το 1906, ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ, γιος του ΑΙΜΙΛΙΟΥ ΓΚΡΟΜΑΝ, συνέχισε την επιχείρηση με πολύ πιο σκληρή διαχείριση από του πατέρα του. Απάνθρωπη σκληρή δουλειά επί δωδεκάωρο, μεροκάματα πείνας και παντελή έλλειψη μέτρων ασφαλείας. Το 1916, ο συνδικαλιστής ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΠΕΡΑΣ, οργανώνει τους μεταλλωρύχους σε σωματείο. Τον Αύγουστο του 1916, οι μεταλλωρύχοι ξεσηκώθηκαν εναντίον του εργοδότη τους, ζητώντας εφαρμογή του οκταώρου και βελτίωση των άθλιων συνθηκών εργασίας. Για την προσωπικότητα του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΠΕΡΑ και το χρονικό της αιματηρής εξέγερσης στη Σέριφο καταθέτουν τις μαρτυρίες τους, η κόρη του συνδικαλιστή ΝΕΦΕΛΗ ΣΠΕΡΑ, ο λαογράφος της Σερίφου ΘΟΔΩΡΗΣ ΛΙΒΑΝΙΟΣ, ο παλιός μεταλλωρύχος ΑΝΤΩΝΗΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗΣ, ο πρόεδρος του σωματείου εργατών και λατόμων Σερίφου ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤΑΜΑΤΑΚΗΣ και η τέως δήμαρχος του νησιού ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, προβάλλεται οπτικοακουστικό και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Κάτω Χώρα, Σέριφος

Σέριφος, Μεγάλο Λιβάδι

Ο άνεμος

Μην εμπιστεύεσαι τον άνεμο που σου χαϊδεύει τα μαλλιά
που μπαίνει στ’ ανοιχτό πουκάμισό σου
και τρίβεται ερωτικά στο στήθος σου

Εκεί που δεν το περιμένεις βγάζει δόντια
εκεί που δεν το περιμένεις χώνεται στις σάρκες σου
και σε αδειάζει από τα μέσα
και σε αδειάζει τόσο που δεν απομένει
ούτε καν μεδούλι στα οστά σου
που δεν σ’ αφήνει ούτε ψίχουλο ψυχής
που γίνεσαι κοχύλι άδειο ηχείο
κουκούλι του κενού

Μην εμπιστεύεσαι τον άνεμο που πλέκει
τα δάχτυλά του μες στα δάχτυλά σου
και με υποσχέσεις για ταξίδια και φτερά σε νανουρίζει
ο θάνατος είναι η μόνη χώρα που γνωρίζει

Στήλωσε στέρεα τα πόδια σου στη γη
και τίναξέ τον από πάνω σου τον άνεμο.

Αργύρης Χιόνης