Το κτήµα Συγγρού

Το τελευταίο αστικό δάσος του λεκανοπεδίου.

«Πέρασα εκεί μέσα από αληθινά πυκνά δάση, χαραγμένα με δρόμους για τις άμαξες, με κρυψώνες και διασταυρούμενα κλαδιά». Αυτή είναι η περιγραφή του Γάλλου πρέσβη της περιόδου 1880-1886, όταν μετέβη στο κτήμα Συγγρού. Μέσα σε αυτή την όαση χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1880 ο πύργος της Ιφιγένειας και του Ανδρέα Συγγρού. Πολεμίστρες και πυργίσκοι πλαισιώνουν το κεντρικό κτίριο, που ήταν έργο του διάσημου αρχιτέκτονα Ερνέστου Τσίλερ. Από την έπαυλη Συγγρού πέρασαν δεκάδες επισκέπτες της υψηλής κοινωνίας της Αθήνας, ενώ σύμφωνα με τον ιστορικό Κ. Παπαρηγόπουλο, εκεί ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ αποφάσισε το 1892 την απόλυση της κυβέρνησης Δηλιγιάννη. 

Ο Ανδρέας Συγγρός πέθανε το 1899 και η σύζυγός του Ιφιγένεια παραχώρησε στις αρχές του 20ού αιώνα το κτήμα στη Γεωργική Εταιρεία Αθηνών με σκοπό την εκπαίδευση εκεί γεωργών και κηπουρών. Εγκαταλελειμμένος επί σειρά ετών, ο πύργος υπέστη βανδαλισμούς ενώ χρησιμοποιήθηκε παράνομα και για γυρίσματα τηλεοπτικών σειρών. Το 2006 χαρακτηρίζεται διατηρητέο μνημείο, ενώ υπάρχει και μελέτη για τη δημιουργία κέντρου επιμόρφωσης και πρότυπης βιβλιοθήκης σε θέματα γεωργικού ενδιαφέροντος. Μόλις πριν από δύο χρόνια ολοκληρώθηκε επίσης η ανακαίνιση στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα, που βρίσκεται δυτικά του πύργου και αποτελεί ένα από τα σπάνια δείγματα νεογοτθικής αρχιτεκτονικής. 

Σουνίου-Το ιερό του Ποσειδώνος και της Αθηνάς

Ταξιάρχης (ή Άγιοι Ασώματοι)

Το τυχαίο

Κάποια συναισθήματα είναι τόσο ρομαντικά που δεν χρειάζεται προσπάθεια

Η σπηλιά του Νταβέλη ή των Αμώμων στο βουνό της Πεντέλης

Το εκκλησάκι στην είσοδο της σπηλιάς είναι διπλό, έχει δηλαδή δύο Ιερά. Το Ιερό που «βλέπει» προς το εσωτερικό της σπηλιάς θεωρείται ότι κτίστηκε μεταξύ 10ου και 11ου αιώνα και είναι αφιερωμένο στον 'Αγιο Νικόλαο, ενώ το άλλο, του Αγίου Σπυρίδωνα, θεωρείται αρχαιότερο. Η ύπαρξη δύο Ιερών, καθώς και το γεγονός ότι αυτά βρίσκονται στραμμένα, όχι προς την Ανατολή, αλλά βορειοανατολικά το πρώτο και νοτιοανατολικά το δεύτερο, είναι στοιχεία ασυνήθιστα για την Ορθόδοξη Εκκλησία.

Στη νοτιοδυτική πλευρά του βουνού, σε υψόμετρο 720μ., βρίσκεται η "Σπηλιά του Νταβέλη". Το σπήλαιο αυτό, πριν ονομαστεί έτσι, ονομαζόταν "Σπήλαιο των Αμώμων", δηλαδή των αγνών και αναμάρτητων, γιατί μόνο αυτοί μπορούσαν να εισέλθουν εκεί. Τώρα, για ποιο λόγο είχε αυτή την περίεργη ονομασία, είναι άγνωστο και περίεργο. Φημολογείται ότι ο περιβόητος λήσταρχος Νταβέλης στα μέσα του περασμένου αιώνα είχε ανακαλύψει υπόγεια περάσματα στη σπηλιά, που οδηγούσαν στην Αθήνα, αλλά και άλλες δυνάμεις, φυσικές και μη, που τον βοηθούσαν στους σκοπούς του. Το σπήλαιο έχει διαστάσεις περίπου 45x62 μέτρα και εξερευνήθηκε για πρώτη φορά από το ζεύγος Πετρόχειλου το 1935. Όπως διαβεβαιώνουν οι μελετητές δεν βρήκαν καμία στοά που να οδηγεί προς την Αθήνα. Πάντως αντίθετα με τα παραπάνω, η θεωρία της "κούφιας Γης" επιβεβαιώνεται μέρα με τη μέρα και από τον μετροπόντικα που συνέχεια έπεφτε σε κενά κάτω από το έδαφος και σε αρχαιολογικούς χώρους. Έχει παρατηρηθεί να υπάρχουν κάποια δεδομένη στιγμή στη σπηλιά του Νταβέλη ορισμένα περάσματα που οδηγούν στα ενδότερα του βουνού και λίγο αργότερα να είναι σα να μην υπήρξαν ποτέ...

ΤΟ ΒΑΡΟΣ

ΤΟ ΔΑΔΙ - 21:45

Στις βορειοανατολικές πλαγιές του Παρνασσού βρίσκεται η Αμφίκλεια ή Δαδί.

''Είναι βρεγμένα στο πάτο της θάλασσας;''

Άραγε είσαι μονός σου όταν ακούς το κύμα δίπλα σε μια ακρογιαλιά,

λέω να γράψω ένα ποίημα.

Εδώ η μοναξιά τα λέει απόψε όλα

Που να' ναι αυτός ο έρωτας που θα τα αλλάξει όλα;

απέραντη αμμουδιά με φόντο θαλασσί

όσες πέτρες κ' αν σηκώσω ξέρω δεν θα 'σαι εκεί

έλα από το πουθενά, έλα και ξάφνιασε με

βγες από το κύμα, στα ουράνια σήκωσε με

έλα να με πλαγιάζεις από το σούροπο ως την αυγή

το σώμα καταρρέει, μα για σένα το μυαλό δεν λέει να κοιμηθεί.

Ακόμα ένα τσιγάρο θα κάνω στη σιωπή

εύχομαι μέχρι να το σβήσω να έχεις εμφανιστεί

ο χρόνος σταματάει και η καρδία χτυπάει αργά

η επήρεια πάει πέρασε, δεν κράτησε πολύ

ο έρωτάς μου χάθηκε, φτου πάλι απ' την αρχή

για απόψε εδώ τελειώνουμε, το ποίημα θα συνεχιστεί . . .

Αποτυχημένος συγγραφέας σε μια παράλια 12 χιλιομέτρων.

Were we live? Rain

Were we live?

бурить-окончательно

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ με θέμα την Ταυτότητα

Πως ορίζουμε την θέση μας στον κόσμο;

Είμαστε τα στοιχεία της αστυνομικής μας ταυτότητας;

Είμαστε το βιογραφικό μας σημείωμα;

Είμαστε οι τόποι, οι άνθρωποι, οι στιγμές που αγαπήσαμε και πονέσαμε;

Μπορούμε φωτογραφίζοντας να ορίσουμε, ή έστω να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ποιοί και ποιές είμαστε;

Μπορούν οι φωτογραφίες μας να αποκαλύψουν κάτι για μας;

Στις λίγες συναντήσεις του εργαστηρίου επιχειρήσαμε να θέσουμε τα παραπάνω ερωτήματα.

Οι φωτογραφίες της έκθεσης πιθανόν δείχνουν την αδυναμία καθαρής απάντησης, αλλά και τις εμμονές, τις συνήθειες, την ασφάλεια, την ομορφιά, τον φόβο και την αγάπη που συντροφεύει τη ζωή μας.

στο φεστιβάλ της 2ης γενιάς μεταναστών

Talking About My Generation

αίθουσα “Κωνσταντίνος Καβάφης” ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ