Μες τις γκρίζες και βροχερές ημέρες, η χαρά, μια αίσθηση κελαηδίσματος
απομακρυσμένη πια από το καλοκαίρι έρχεται στο πλάι μου και δένει άγκυρα.
Ακρίδες και μικροσκοπικά μανταρίνια, σαξόφωνα και τρομπέτες.
Μαύρη μουσική από τρομπέτες. Κατασκευάζοντας χάρτινες ακρίδες,
στέλνοντας γράμματα σε κοντινούς ανθρώπους που βρίσκονται μακριά μου,
υπενθυμίζοντας ότι υπάρχει και το παρελθόν, ανεξίτηλο μέσα στην φανταστική μνήμη.
Δίχως να την θες μέσα από αρώματα και πικρά δάκρυα για μεγάλους ανθρώπους, εκεί
αμυδρά, εμφανίζεται για να σε ταράξει.
Στο γαλάζιο ουρανό, ψάχνω, γιατί δεν μπορώ να κλέψω κάτι σημαντικό από την πραγματικότητα,
τι καλύτερο από αυτή την ίδια, ολοφάνερη μπροστά σας από διαφορετικά μακρινά μέρη.
Ανοίγοντας το πρωί τα μάτια, πίνω νερό με άλατα, γάλα πηχτό,
θα κοιτάξω από το παράθυρο εάν βρέχει και θα τρέξω έξω, να βραχώ.
Μόνος άντρας 60 χρονών, πρώην χτίστης, κάποτε βαριά ερωτευμένος,
δεν έφυγε μαζί της για να μην αφήσει τους γονείς του.
Από τότε είναι μόνος άνεργος, δεν μπορεί να αγοράσει μια ομπρέλα,
βρέχει στο κίτρινο αδιάβροχο, ψηλός σαν το πλατάνι.
Φτιάχνει κρασί από εξωτικά φρούτα.
Δύσκολο να το εξηγήσεις, οι μνήμες πάχνες.
Ζαλισμένος στα νεκροταφεία τριγυρνώ για να φτιάξω όμορφα μπουκέτα από πλαστικά λουλούδια,
για των ταφών τις πλάκες, που εκεί μέσα κρύβεται το μυστικό, για πάντα.
Άλλα αυτά είναι μόνο λέξεις με μπλε μελάνι, αν δεν τις ζήσεις τις στιγμές
θα χάνονται όπως η ί δια μας η ύπαρξη εδώ και τέσσερις μήνες. η εδώ και τέσσερις μήνες.
