Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010
Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2010
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη του Butryny
Το χωριό Butryny βρίσκεται στην βόρεια Πολωνία, εκεί έμεινα για 2 μήνες.
Η Δημοτική Βιβλιοθίκη ειναι μικρή αλλα σωτήρια για ενα τόσο απομωνομένο χωριό.
Πρόλαβα να δανειστώ μόνο ενα βιβλίο του Ρώσου ποιητή Jesienin.Το βιβλίο είχε μεταφρασμένη ποίηση απο τα Ρώσικα στα Πολωνικά.
Η βιβλιοθηκάριος μου έδωσε την κάρτα για σουβενίρ.
Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 2010
Τετάρτη 25 Αυγούστου 2010
Τετάρτη 7 Ιουλίου 2010
Ταξίδι στην Πολωνία
Από τη νέα ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά, <<Τα εύρετρα>>, αντιγράφω ένα απόσπασμα:
<<Στις καταιγίδες / καμώνομαι τη γενναία. / Αλλά στους κεραυνούς παραδίδομαι / τρέμω.
Κι ενώ λένε πως ο φόβος / είναι μόνη ίσως / ασφαλής μας κρυψώνα
εγώ πάω και κρύβομαι / όπου πετύχω ασάφεια / κι όπου μοιρολατρία
στο γείσο των ημερολογίων / στην κουφάλα ενός μύθου / κάτω από τη φτερούγα μιας σφαίρας
μέσα στο χειμωνιάτικο / οικογενειακό τάφο ενός γιασεμιού. [...}>>
Ταξίδι στην Πολωνία, για εθελοντικό πρόγραμμα
Καλό καλοκαίρι
Πέμπτη 24 Ιουνίου 2010
Οἱ μικροὶ γαλαξίες
Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.
Νικηφόρος Βρεττάκος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


















































